مهتاب

مسعود رضایی بیارهکوه گــُلکبک دل پر می زند ، پَر در هوای کوه گــُلبــی قــرارم، بــیقرارم لالــههـای کوه گــُل تیر صیـــاد ستــم بشکستهبــــالم ، می رومتــا بیفتم درسراشیبی بــه پـــای کــوه گــُل ایـــل احساسم نمـیگیرد قــرار ای کـاروانتـــا نیاساید سحرگـــهلابــــــلای کــوه گـــُل انــــدکی آهسته رو ای بــــاد نــوشین سحر مهتاب...

مسعود رضایی بیاره بهاریهپنــجره بُشگا که بهــار آمدستسبزه بـه دیــدار نـگار آمدست نغمهی بلبل به چمن گـوش کنساغری ازبوی سحر نوش کن بـــوی فـــرح بـخش نسیم سحردل بَـرَد از سینهی هر رهـگذر مــوسم گل هر طرفی بر زمینخیمه زده قــافلــهی فــروردین آمــــدن چلچــــلههــــا را نــگرطــی شدن فاصلــههــا را نـگر پنــجره وا کــ مهتاب...